THE LOVE THAT REMAINS – een film van Hlynur Pálmason

Wat gebeurt er met de liefde die overblijft na een breuk?

Anna en Magnus liggen in scheiding. Toch brengen ze nog regelmatig tijd met elkaar door in het belang van hun drie kinderen: Ída en de tweeling Þorgils en Grímur. Magnus werkt op zee en is vaak lange tijd van huis. Kunstenaar Anna maakt indrukwekkende werken die nog niet de erkenning krijgen die ze verdienen. Terwijl ze ieder op hun eigen manier zoeken naar betekenis in deze nieuwe, onwennige werkelijkheid, proberen ze vorm te geven aan een leven na de liefde.

The Love That Remains is een teder en vaak ook humoristisch portret van een IJslands gezin dat zich door een scheiding heen beweegt. Terwijl de seizoenen verstrijken, volgen we een familie die lacht, vecht, liefheeft en worstelt met de realiteit van de breuk. Regisseur Hlynur Pálmason – bekend van de eveneens prachtige speelfilms A White, White Day en Godland – maakt films die zo dicht mogelijk bij het echte leven staan: eerlijk, spontaan en rijk aan thema’s. The Love That Remains, vertelt hij in een interview, gaat over miscommunicatie en dubbele gevoelens, over wat mensen bindt en tegelijkertijd van elkaar verwijdert. Over wat we samen opbouwen en wat we soms noodgedwongen weer moeten afbreken. Maar bovenal gaat de film over familie.

Zoals in het echte leven toont Pálmason geen eenzijdig beeld van een scheiding. Er zijn geen duidelijke daders of slachtoffers, geen helden of schurken. Zijn personages zijn breekbaar en gelaagd, vol tegenstrijdige emoties en donkere kanten. Het gaat dan ook niet om de vraag waarom het misliep, of dat er nog een kans is op verzoening. De film onderzoekt iets fundamentelers: hoe we onze tijd besteden, en wat daarin écht van waarde is. De tijd die je doorbrengt met de mensen die je liefhebt en de herinneringen die je samen creëert. En de vraag wat er gebeurt met deze herinneringen als een gezin uiteenvalt.

Voor Pálmason was het werken met intieme en alledaagse scènes zowel een wens als een noodzaak. Zo wil hij juist de kleine dingen dichtbij huis vangen: de band met familie, broers en zussen, kinderen, de natuur, de plek waar je woont. The Love That Remains speelt zich af in het nu; Pálmason hoefde niets te bouwen of na te bootsen. Hij filmde wat er om hem heen gebeurde en bleef daarmee dicht bij zichzelf. Zo toont hij de dingen zoals ze zijn – niet gekunsteld, maar oprecht. Het is dan ook niet verrassend dat hij zijn eigen gezin voor de camera brengt: Ída en de tweeling zijn Pálmasons eigen kinderen. Die persoonlijke benadering zie je ook terug in de crew, de locaties en zelfs de auto’s die in beeld komen – het zijn allemaal mensen en dingen uit zijn directe omgeving.

Met evenveel oog als voor het kleine laat Pálmason het IJslandse landschap aan bod komen. De verschillende seizoenen geven het ritme in aan in The Love That Remains, hetgeen niet alleen structuur geeft aan het verhaal, maar ook tekenend is voor Pálmasons werkwijze. Hij neemt graag de tijd voor zijn projecten, laat zich het liefst volledig onderdompelen en meenemen. Zo zijn de dromen dieper en komt het narratief natuurlijker. The Love That Remains werd dan ook met veel lof ontvangen in Cannes waar de bitterzoete film dit jaar in première ging – én hond Panda de Palm Dog won. Deze winter, vanaf 18 december, is de film dan eindelijk in de Nederlandse filmtheaters te zien.