Ik emigreerde naar Zweden en belandde uiteindelijk in een podcast  

Daar zit ik dan. Achter mijn laptop. Een blog te schrijven over hoe ik in hemelsnaam host van een podcast ben geworden.

Als iemand mij een paar jaar geleden had verteld dat ik ooit een podcast zou maken over emigreren naar Zweden, had ik diegene waarschijnlijk heel hard uitgelachen. Een podcast? Ik? Absoluut niet.

Maar goed. Inmiddels heb ik wel vaker geleerd dat mijn leven zich niet altijd helemaal aan mijn eigen planning houdt.

Dus laten we bij het begin beginnen.

Want voordat ik in een podcast terechtkwam, moesten we eerst maar eens besluiten om ons leven compleet om te gooien.

Van Nederland naar Zweden

In Nederland hadden mijn man, Niels, en ik allebei een prima leven. We hadden werk, een huis, vrienden, familie en eigenlijk alles wat je op papier nodig hebt om gewoon lekker door te gaan met je leven. Maar ergens knaagde er iets.

We wilden meer ruimte. Meer natuur. Meer rust. Meer tijd met elkaar. En vooral: een ander soort leven. Niet iedere dag van hot naar her rennen, werken, boodschappen doen, eten, slapen en vervolgens weer opnieuw beginnen. We wilden buiten kunnen zijn, ruimte om ons heen hebben en eerlijk gezegd gewoon kijken of het leven ook anders kon.

Zweden bleef steeds terugkomen.

Dus op een gegeven moment deden we wat waarschijnlijk een heel normaal mens niet doet.

We besloten te emigreren.

Naar Zweden.

Niet naar Stockholm. Niet naar Göteborg. Niet naar een plek waar je op iedere straathoek een Nederlander tegenkomt.

Nee hoor.

Wij moesten natuurlijk naar het noorden. Ja, wij vinden dat we al noordelijk wonen. Mijn co-host heeft daar overigens een mening over.

En toen moesten we ineens een huis vinden

Een plan maken is één ding. Het daadwerkelijk uitvoeren is iets heel anders. Want zodra je hebt besloten dat je naar een ander land gaat verhuizen, komen er ineens ongeveer 27.000 praktische vragen op je af.

Waar gaan we wonen? Wat voor werk gaan we doen? Kunnen we daar überhaupt een huis kopen? Hoe werkt dat met belastingen? Wat moet er allemaal geregeld worden? En misschien wel de belangrijkste vraag: wat zijn we eigenlijk aan het doen?

Toch gingen we.

We verhuisden naar Zweden en kwamen terecht op de grens van Lapland. Midden in de natuur, aan een meer en met vooral heel veel ruimte om ons heen.

En daar begon het echte avontuur pas.

Want emigreren is natuurlijk niet alleen maar romantisch door de sneeuw wandelen, koffie drinken met uitzicht over een bevroren meer en iedere avond de zonsondergang bekijken. Er zijn ook dagen waarop je denkt: Waarom zijn we hier in vredesnaam aan begonnen?

De taal, de bureaucratie, het missen van familie, een sociaal leven opnieuw opbouwen en ondertussen proberen je leven gewoon draaiende te houden. En dan hebben we het nog niet eens over een huis dat opeens allerlei verrassingen blijkt te hebben.

Maar juist dat vonden we uiteindelijk zo interessant. Dat hele proces.

NEXT STOP: een eigen plek

Na een tijdje begon het toch te kriebelen. We woonden ontzettend mooi, maar we wilden iets van onszelf. Een eigen plek, een stuk grond, ruimte en het liefst meerdere gebouwen, zodat familie en vrienden konden blijven slapen en we misschien ooit iets met verhuur konden doen.

Dus begon mijn favoriete bezigheid: Hemnet.

De Zweedse Funda.

En ik speelde werkelijk heel Hemnet uit. Filters aanpassen. Prijs omhoog. Prijs omlaag. Meer grond. Minder grond. Groter huis. Kleiner huis. Je kent het wel. Alles om maar dat ene huis te vinden.

En uiteindelijk vonden we het.

Of eigenlijk vonden we eerst vooral heel veel huizen die het níét waren. Huizen zonder toilet. Huizen waar werkelijk alles aan moest gebeuren. Huizen waar ik potentie zag en Niels vooral een gigantische hoeveelheid werk. En huizen waar we na vijf minuten alweer buiten stonden.

Totdat we bij een plek kwamen waar we elkaar aankeken en eigenlijk allebei hetzelfde dachten:

Dit moet het zijn.

Twee huizen. Een gigantisch stuk grond. Natuur. Rust. En mogelijkheden. Precies waar we naar op zoek waren.

We deden een bod en daarna begon het wachten. En als je mij een beetje kent, weet je dat wachten niet bepaald mijn sterkste kant is. Ik had het vertrouwen al volledig opgegeven. Niels niet.

En toen pakte hij tijdens het rijden mijn hand vast en zei:

“They want to sell the house to you.”

Ik weet nog precies hoe ik daar zat. Mijn hand voor mijn mond.

“Mijn hemel. Mijn hemel.”

We hadden een huis gekocht. In Zweden. In een ander land.

Wat waren we aan het doen?

Van emigrant naar B&B-eigenaar

Dat eerste huis werd uiteindelijk veel meer dan alleen ons nieuwe thuis. We begonnen er een B&B en ineens waren we niet alleen bezig met ons eigen nieuwe leven in Zweden, maar ook met het ontvangen van mensen uit alle hoeken van de wereld.

Het was een ontzettend bijzondere periode. We leerden ondernemen, verbouwen, gasten ontvangen en ondertussen probeerden we ook nog een beetje uit te zoeken hoe dat hele leven in Zweden nou eigenlijk werkte.

Maar zoals dat gaat met dromen: soms verandert de droom onderweg.

We besloten uiteindelijk ons eerste huis en onze eerste B&B weer te verkopen.

En toen begonnen we opnieuw.

Niet terug naar Nederland. Integendeel.

We kochten Ekorrviken, onze huidige plek, en daarmee begon eigenlijk een compleet nieuw hoofdstuk. Een nieuwe B&B, een nieuw huis, nieuwe plannen en opnieuw een heleboel dingen waarvan we van tevoren geen idee hadden hoe we ze moesten aanpakken.

Achteraf gezien is dat misschien wel een van de belangrijkste dingen die emigreren mij heeft geleerd: je hoeft niet alles vooraf te weten.

Soms kom je ergens terecht en denk je gewoon: oké, en nu?

En dan zoek je het uit.

Ondertussen werd ons leven steeds meer een verhaal

Terwijl we bezig waren met onze huizen, de B&B en ons leven in Zweden, begonnen we ook steeds meer te delen op social media.

Eerst gewoon omdat we het leuk vonden.

Filmpjes maken. Renoveren. Onze tuin. Het leven in Zweden. De winter. De sneeuw. De natuur. De momenten waarop alles geweldig is, maar ook de momenten waarop je denkt: dit was misschien toch een iets minder goed idee.

En blijkbaar vonden andere mensen dat interessant.

Steeds meer mensen begonnen ons te volgen. Een paar honderd werden duizenden en duizenden werden uiteindelijk tienduizenden. Voor we het wisten zaten we op YouTube video’s te maken, groeide Instagram enorm en deelden we eigenlijk een steeds groter gedeelte van ons leven online.

En ergens onderweg gebeurde er nog iets.

Ons leven werd niet alleen meer iets wat we zelf beleefden. Het werd ook iets waar andere mensen zich in herkenden.

Mensen die zelf droomden van emigreren. Mensen die al geëmigreerd waren. Mensen die nieuwsgierig waren naar hoe het nou echt is om alles achter je te laten en opnieuw te beginnen.

En toen kwam Janneke.

“Zullen we een podcast beginnen?”

En daar komt dan eindelijk die podcast om de hoek kijken.

Want ergens onderweg kwam ik in contact met Janneke. En blijkbaar hadden wij allebei hetzelfde probleem: we hadden veel te veel te vertellen over emigreren naar Zweden.

Dus wat doe je dan?

Je begint een podcast.

Heel logisch.

De Zenloze Zweedse Podcast.

Een podcast over emigreren naar Zweden, het leven hier, de verschillen met Nederland, de dingen die niemand je vertelt voordat je verhuist en natuurlijk alle momenten waarop je jezelf afvraagt waarom je überhaupt ooit bent vertrokken.

En het mooie is: de podcast gaat allang niet meer alleen over Zweden.

Het gaat over emigreren. Over opnieuw beginnen. Over verwachtingen die niet blijken te kloppen. Over eenzaamheid, heimwee en emigratiejaloezie. Over de vrijheid die je ervaart als je een nieuw leven opbouwt, maar ook over de moeilijke kanten daarvan.

Want emigreren is niet één grote droom.

Het is een verzameling van duizenden kleine keuzes.

Sommige geweldig. Sommige verschrikkelijk. En sommige waarvan je pas jaren later ontdekt wat ze eigenlijk met je hebben gedaan.

En ondertussen werd ik ook nog twee keer moeder

Alsof een emigratie, twee huizen, twee B&B’s, een groeiend socialmediakanaal en een podcast nog niet genoeg waren, besloot ons leven ondertussen nóg een andere kant op te gaan.

In het eerste jaar na onze emigratie raakte ik zwanger.

En nu ben ik voor de tweede keer zwanger.

Ook dat is iets waarvan ik vooraf nooit had kunnen bedenken hoe het zou voelen om dat in Zweden mee te maken. Je bouwt niet alleen een nieuw leven op voor jezelf, maar ineens ook voor je gezin.

En misschien verandert dat je kijk op emigreren nog wel het meest.

Want toen we naar Zweden verhuisden, waren we vooral bezig met wat wij wilden. Meer natuur, meer ruimte, een ander leven.

Nu kijken we ook naar wat we onze kinderen willen meegeven.

De ruimte om buiten op te groeien. De natuur die letterlijk om de hoek begint. De vrijheid. Maar ook het besef dat opa en oma, familie en vrienden niet even twintig minuten verderop wonen.

Ook dat is emigreren.

Het zijn niet alleen de grote keuzes. Het zijn juist de kleine momenten waarop je merkt dat je leven ergens anders is komen te liggen.

En nu zit ik hier

En dus zit ik hier.

Een paar jaar nadat we besloten om Nederland achter ons te laten.

Met een huis in Noord-Zweden. Een B&B. Een gezin dat ondertussen groeit. Een camera die inmiddels praktisch onderdeel van mijn lichaam is geworden. Een YouTube-kanaal. Een steeds groter wordende community.

En een podcast waarvan ik nog steeds een beetje denk:

Hoe ben ik hier nou weer in terechtgekomen?

Als ik terugkijk naar het moment waarop we besloten te emigreren, hadden we eigenlijk geen idee waar we aan begonnen. We dachten dat we een ander leven wilden en besloten simpelweg te kijken of we dat konden creëren.

We hadden niet kunnen bedenken dat we eerst een huis en B&B zouden kopen, die vervolgens weer zouden verkopen en daarna Ekorrviken zouden vinden. We hadden niet kunnen bedenken dat we ons leven online zouden gaan delen, dat duizenden mensen met ons mee zouden gaan kijken en dat ik uiteindelijk samen met iemand anders een podcast zou maken over precies datgene waar we zelf ooit zo onzeker over waren: emigreren.

En misschien hoef je dat ook helemaal niet te weten.

Misschien hoef je niet precies te weten waar je over vijf jaar staat. Misschien hoef je alleen maar te weten dat je niet helemaal tevreden bent met waar je nu staat en dat je wilt kijken wat er nog meer mogelijk is.

Want als ik één ding heb geleerd van emigreren, dan is het wel dat het leven zich zelden precies aan je plan houdt.

En gelukkig maar.

Want soms begint een nieuw leven met een verhuizing naar een ander land.

Soms met een veel te impulsieve aankoop op Hemnet.

Soms met een zwangerschap.

En soms…

met de vraag:

“Zullen we een podcast beginnen?”

En voor je het weet zit je daar.

Achter je laptop.

Een blog te schrijven over hoe je in hemelsnaam host van een podcast bent geworden.

Vi ses!

Liefs,

Nicole